Ustoz qo‘liga stakan olib, bolalardan so‘radi:

- Sizningcha bu stakan qancha og‘irlikka ega?

- Tahminan 150gramm!, - javob berdi bolalar.

- Ko‘rib turganingizdek, unchalik ham og‘ir emas. Agar men bu stakanni bir necha daqiqa ushlab tursamchi?

- Deyarli hech nima!

- Agar bir soat ushlab tursamchi?

- Qo‘lingiz toliqadi!

- To‘g‘ri! Agar bu stakanni kun davomida ushlab tursamchi?

- Qo‘lingiz og‘rib, butun boshni og‘riq egallab oladi. 

- Juda to‘g‘ri! Ho‘sh, kun davomida ushlasam stakanning og‘irligi o‘zgaradimi?

- Yo‘q! -, deb javob berdi bolalar.

- Unda og‘riq qaerdan paydo bo‘ldi?

- Davomiy zo‘riqishdan!

- Og‘riqdan qutulish uchun nima qilsam bo‘ladi?

- Stakanni tashlab yuborishingiz kerak!

Ustoz tabassum bilan idishni stol ustiga qo‘ydi va dedi:

- Hayotdagi muammolar bilan huddi shunday holat ro‘y beradi.

Agar muammoni bir necha daqiqa o‘ylasangiz - hech nima sezilmaydi.

Agar muammo haqida soatlab o‘ylay boshlasangiz - boshingizda og‘riq seza boshlaysiz.

Agar kun davomida o‘ylasangiz - butun tana oromini yo‘qotadi, qo‘lingiz bir ishga ham bormaydi.

Muammolardan forig‘ bo‘lish uchun esa shunchaki baridan kechib, Allohga suyanish kerak bo‘ladi.

Natijada qalbga hotirjamlik va sakinat yuguradi.