Bir zamonlar qirol, o‘z saroyiga keladigan yo‘l ustiga katta harsang tosh qo‘ydirdi. Tijoratchilar, karvonchilar, saroy xizmatchilari bu yo‘ldan o‘tar edilar. 

Ularning hammasi bu katta qoyaning atrofidan aylanib o‘tib saroyga kirar edilar....

Bir kuni bir qishloqlik odam shu yo‘ldan yurib keldi. Ko‘rsaki, ayni odamlar yuradigan yo‘l ustida kattagina harsang tosh yotibdi. Darhol, ustidagi chakmonini yerga otib, odamlarga noqulaylik tug‘dirayotgan bu katta toshni olib tashlashga kirishdi.

Bir qancha muddat astoydil harakat qilib, terlagancha toshni yo‘lning chetiga surib qo‘yishga muvaffaq bo‘ldi..

Chakmonini qayta kiyarkan, toshning o‘rnida bir xaltacha yotganini ko‘radi. Xaltachani qo‘liga oldi. Xalta oltin bilan to‘la edi. Ichida esa, podshohning bir xati ham bor edi:

«Bu oltinlar, qoyani yo‘ldan olib tashlagan "yaxshi odam"ga tegishlidir».....

Qirol odamlarga shu yo‘l bilan muhim bir dars berishni iroda qilgan edi.

«Har bir to‘siq - yashash sharoitimizni yanada yaxshilash va savob ishlashimiz uchun bir fursatdir.